IB’er Ageeth Verbruggen pleit voor stevige ouderbetrokkenheid
Stevige ouderbetrokkenheid ontstaat alleen als je de moeite doet om elkaar écht te verstaan. Los van verschillende perspectieven en emoties staat het welzijn van het kind altijd voorop. Ageeth Verbruggen, intern begeleider en kwaliteitscoördinator bij IKC Overhoeks in Amsterdam-Noord, vindt ouders betrekken een wezenlijk onderdeel van haar opdracht. In dit interview vertelt ze waarom en hoe ze zich inzet voor een grote ouderbetrokkenheid.
Voor het kind gaan
Ageeth studeerde af als vertaalwetenschapper. Ze werkt inmiddels al vijfentwintig jaar in het onderwijs. Ze werkte als groeps- en vakleerkracht, ze coachte teams en schreef methodeboeken. In haar huidige functie als intern begeleider en kwaliteitscoördinator staat Ageeth bekend om haar grote drive om ouders te betrekken. Samen met de ouders, leerkracht en andere betrokkenen probeert ze ervoor te zorgen dat kinderen goed in hun vel zitten, op de juiste school. In gesprekken staat de potentie van het kind centraal: wat kan en wil het?
‘Ouders kennen hun kind het beste. Hun kind is hen dierbaar. Dat maakt het zo belangrijk om ouders serieus te nemen en samen op zoek te gaan naar creatieve oplossingen voor de uitdagingen die er zijn.’
Basisvoorwaarden
Terwijl ouderparticipatie gaat over betrokken ouders die meehelpen met het kerstdiner en het luizen pluizen, gaat ouderbetrokkenheid over samen optrekken om te zorgen dat het kind op school verder komt. Dit kan volgens Ageeth enkel als de samenwerking gelijkwaardig is en vertrekt vanuit openheid en gezamenlijke betrokkenheid. Ook is het belangrijk om oog te hebben voor culturele diversiteit. Zeker in de internationale context van Amsterdam is er op scholen een enorme diversiteit: in talen, normen en waarden, in opleidingsniveau, gezinstype, persoonlijke geschiedenis etc.
‘Ik probeer iedereen te verstaan en ga achter de letterlijke communicatie op zoek naar zorgen en problemen, overtuigingen, normen, waarden en culturele context. Soms is een vertaalslag nodig, voor de taal of breder, voor de onderwijscontext.’
Luisterende houding
Ageeth neemt tijd voor gesprekken en is ook flexibel in de planning hiervan. Het gaat erom dat ouders zich gehoord voelen. Ageeth polst hoe ze er voor de ouders kan zijn en vraagt wat hen zo boos of bezorgd maakt. Steeds probeert ze de omstandigheden in het gezin in kaart te brengen: een vrouw die kortgeleden een dierbare verloor heeft andere problemen dan samengestelde gezinnen die met opvoedingsproblemen kampen.
‘Ik laat oordelen achterwege en wissel van perspectief. Ik kijk naar de positie van het kind, van de leerkracht, van de moeder én vader – die kunnen heel verschillend denken. Soms zijn anderen betrokken, zoals een orthopedagoog, een familielid. Een alleenstaande moeder zal zich gesterkt voelen als haar dierbare zus bij het gesprek welkom is.’
Doen wat nodig is
Ageeth probeert in gezamenlijkheid te doen wat nodig is. Wat dat inhoudt, verschilt per situatie. Aan een moeder die na nare ervaringen nog weinig vertrouwen had in school en hulpverlening beloofde Ageeth om niks achter haar rug te doen. In ruil vroeg ze om betrokkenheid van de moeder. Uiteindelijk liet de moeder weer hulp toe en werd de moeilijke puzzel gelegd om een goede school te vinden. Ageeth ging mee op bezoek bij scholen en ze hielp de moeder bij het aanvragen van subsidies voor de muziek- en danshobby’s van haar kinderen.
‘Samen met het Rode Kruis regel ik boodschappenpassen voor ouders die niet genoeg geld hebben voor eten. Ik ondersteun in hun basisbehoeften en ga tegelijkertijd andere uitdagingen met de gezinnen aan.’
Brugfiguur
Hoe moeilijk sommige problemen ook zijn, Ageeth vindt het een deel van haar taak om ouders in hun kracht te zetten. Ze beklemtoont dat ouders vanuit hun ‘oerbrein’ hun kinderen willen beschermen. Dat leidt soms tot gedrag dat niet bevorderlijk is voor de samenwerking. Ageeth probeert als een brugfiguur voor verbinding te zorgen en als vertaler op te treden tussen alle partijen, zodat iedereen elkaar beter leert begrijpen. Ze peilt naar de zorgen die leven en let erop dat ook de meest stille personen hun zegje kunnen doen.
‘Ook al zijn ouders in een vechtscheiding heel boos op elkaar, ook al voelt een leerkracht zich in het nauw gedreven… iedereen wil uiteindelijk het beste voor het kind.’
Onconventionele taakopvatting
Ageeth gaat steevast naar de ScholenArenA. Daar spreekt ze zorgcoördinatoren en gaat ze mee op zoek naar geschikt voortgezet onderwijs voor haar leerlingen. Als het nodig is, zorgt ze dat er buiten de open dag of lesjesmiddag een gesprek komt. Haar taak stopt niet als het kind van school gaat. Zo probeert Ageeth wel vaker passende begeleiding te regelen. Door de focus te leggen op wat een kind wel kan en leuk vindt, is soms meer mogelijk dan gedacht.
‘Jaren geleden begeleidde ik een jongen met een achterstand in zijn leerontwikkeling. Lang werd gedacht dat hij naar het speciaal onderwijs zou gaan. Maar hij heeft een groot muzikaal talent en hij is goed in taal. Nu draait hij goed mee op de mavo (VMBO-tl)’
Stevig netwerk en zelfzorg
Ageeth zet wel vaker extra stapjes. Soms leidt dat tot avond- of weekendwerk. Maar ze doet het werk nog steeds met veel bevlogenheid en energie, ook al is ze nu bijna zestig. Ook wordt Ageeth gesteund door het grote netwerk van professionals om haar heen. Ze staat bijvoorbeeld in nauw contact met directeuren van hulpverleningsorganisaties. Als er thuis onveiligheid speelt, dan weet Ageeth de juiste mensen in te schakelen die meteen in actie schieten. Verder is Ageeth gezegend door een stabiele thuisbasis en een liefdevol huwelijk. Zelfzorg is belangrijk en heeft daarom een belangrijke plek in hoe Ageeth haar tijd indeelt.
‘Ik eet gezond en fiets elke werkdag van Amstelveen naar Amsterdam-Noord en terug. Elke avond maak ik een boswandeling met mijn man, dan nemen we samen de dag door. Ik geniet enorm van hardlopen. Mijn blind hardloopmaatje inspireert me enorm met hoe positief ze in het leven staat.’
Teamgevoel
Ageeth is een bezig en betrokken bijtje. Ze ondersteunt vluchtelingengezinnen en in het verleden organiseerde ze voor haar leerlingen ook internationaliseringsprojecten met scholen in Ghana en internationale scholen. Soms wordt ze als zzp’er ingeschakeld om op andere scholen te helpen om alle betrokkenen weer op één lijn te krijgen. Ook ouders die aanvankelijk terughoudend zijn als Ageeth aanschuift aan de gesprekstafel, merken na een tijd hoe belangrijk teamgevoel is.
‘Een vader gaf me na afloop van een gesprek terug dat hij eerst afwachtend stond tegenover mijn rol. Maar na een tijd voelde hij zich alsof hij samen met alle gesprekspartners op een voetbalveld stond. Hij ervaarde teamspirit, de vastbeslotenheid om samen de beste uitkomst mogelijk te maken.’
Interview door:
Marie Meeusen
