Blog van IB’er Eric Lieverst
Als zorgcoördinator binnen het netwerk van de Amsterdamse Eenpitters bevind ik me in een web van samenwerkingen dat zowel stevig als flexibel is. De Eenpitters zijn twaalf zelfstandige basisscholen met een eigen bestuur; ieder met een eigen identiteit, maar met een gezamenlijke overtuiging: dat goed onderwijs alleen kan bestaan als we elkaar steunen, informatie delen en samen optrekken.
De netwerken die binnen de Eenpitters bestaan, van directeuren tot IB’ers en het net nieuwe netwerk van HB-specialisten, zijn geen luxe, maar een noodzaak. Het is dan waardevol om te kunnen sparren met collega’s die dezelfde puzzelstukken in handen hebben, maar ze net iets anders kunnen leggen.
‘Hoe zou jij dat doen?’
Mijn mindere formele en ‘andere netwerk’ werkt minstens zo ondersteunend. Alleen noemen we dit geen netwerk, maar de ‘saté-besties’. Vier zorgprofessionals en oude rotten in het vak die elkaar al jaren kennen vanuit de Eenpitters, al heel wat OPP’s en arrangementen hebben her-/geschreven, veel directeuren hebben zien komen en gaan, ontelbare oudergesprekken hebben gevoerd en minstens zoveel saté hebben verslonden bij etentjes.
Deze etentjes zijn een soort intervisie, maar dan met pindasaus en kroepoek. Het begint meestal serieus: wat uitwisseling van weetjes tot toch nog even een casus bespreken, ‘heb je dit al gelezen’… waar de rest dan met professionele ernst het eerste glas wijn bij bestelt en instemmend knikt. ‘Hoe zou jij dat dan doen?’ Of: ‘Dat doen wij echt helemaal anders op school’ tot ‘Herkenbaar’ en ‘Daar begin ik niet meer aan’ of ‘Ik deel dat format wel even met je, dan kan je weer verder’; gaan dan over tafel.
‘Gedeelde saté blijkt steeds maar weer de beste saté!’
Terwijl het hoofdgerecht arriveert zijn we overgestapt op de gedeelde en zo herkenbare dan wel terugkerende, maar blijvend frustrerende thema’s: van wie in de digitale map met formats heeft zitten rommelen, waarom het NT2-beleid toch zo lastig van de grond komt, hoe je de begroting voor Passend Onderwijs sluitend maakt, waarom bepaalde keuzes binnen de school, misschien zelfs wel het gehele onderwijs, uit de Steentijd stammen. Of waarom elke keer weer een ouderavond voelt als een marathon zonder warming-up. Gedeelde saté blijkt steeds maar weer de beste saté!
De sfeer is altijd warm, licht chaotisch, en iedere keer precies wat je nodig hebt na weken vol gesprekken, vergaderingen en zorgvuldige afwegingen. Want naast het harde werken in de structuren op een school, is er een enorme waarde in simpelweg ontspannen met mensen die weten hoe het voelt om 27 zorgniveaus en trajecten tegelijk in je hoofd te hebben; om met dezelfde voeten in de klei te staan.
We nemen elkaar niet te serieus, maar ons werk wel
De saté-besties zijn voor mij die mensen met wie ik even kan zuchten, lachen, relativeren en opladen binnen de kaders van werk met een persoonlijke touch. We nemen elkaar niet te serieus, maar ons werk wel. Dat is precies waarom die etentjes zo werken: ze verbinden ons weer even met de reden waarom we dit vak doen. Omdat we graag (ont)zorgen. Voor kinderen, voor collega’s, liefde hebben voor onderwijs. En ook een beetje voor elkaar, want er is ook ruimte voor persoonlijke gesprekken en het delen van ons privéleven; na 19 jaar weten we immers genoeg van elkaar om elkaar ook daarop open te bevragen.
Waar het bij het netwerk van de Eenpitters draait om visie, samenwerking en professionele verdieping, draait het bij de saté-besties om malse kip, een fijn glas wijn, goede gesprekken en het soort humor dat alleen collega’s met gedeelde visie en smart begrijpen.
En ja; soms wordt het beste passende zorgtraject, privé of zakelijk, geboren boven een bord saté.
Vraag; Heb je ook ‘saté-besties’? Hoe vul je dat in en waar hebben jullie het over?
Eric Lieverst is opgeleid als Montessori-leerkracht en heeft jaren voor de klas gestaan, vanaf 2007 is hij IB’er.
Sinds 2022 werkt hij op de Cornelis Vrijschool in Amsterdam-Zuid; een Eenpitter die in 1898 werd opgericht door de onderwijsvernieuwer Cornelis Vrij. De vakken tekenen, handvaardigheid en lichamelijke opvoeding zijn de spil in het dagelijkse rooster van de school; ‘leren met hoofd, hart en handen’.
